martes, 29 de marzo de 2016

"Ellos mismos"

Recopilación de tiras publicadas en prensa en las que se retrata con humor surrealista a distintos famosos, hiladas con una discusión entre el propio autor y un orangután parlante que desemboca en un final inesperado. Así como suena. Es difícil emitir una crítica justa, porque estoy muy contaminado por todas las apariciones televisivas del autor y me resulta natural asimilar frases hechas albaceteñas, pero creo que es disfrutable para personas que no tengan referentes culturales tan infames como los míos. Dicho lo cual aprovecho para calcar la descripción que da su propio autor al libro: es como un libro de Juanjo Sáez pero mejor dibujado, aunque menos brillante y más autocomplaciente. Mi nota final: ¡chanante!

"Tú me has matado"

Històries encreuades de personatges estranys enmig d'una atmosfera irreal, en què les situacions sorprenents, inesperades i esplèndides se succeeixen amb una mestria i originalitat digna d'aplaudiment. El guió presenta senyals cinematogràfics claríssims, com a Pulp fiction o U Turn, de l'Oliver Stone, però, sobretot, al millor David Lynch de Mulholland Drive o Lost highway. Corrupció, assassinats, perversió, una dona amb quatre pits... tot això retratat, com a contrapunt, amb un dibuix simple, net i clar. Comparteixo totalment el premi que se li ha concebut com autor revelació al Saló del Còmic de Barcelona i tinc un gran interès a poder gaudir dels seus nous treballs.


lunes, 28 de marzo de 2016

"Tú me has matado"

Historias cruzadas de extraños personajes en medio de una atmósfera irreal, en la que las situaciones sorprendentes, inesperadas y bizarras se suceden con una maestría y originalidad digna de aplauso. El guion presenta guiños cinematográficos clarísimos, como a Pulp fiction o U Turn, de Oliver Stone, pero, sobre todo, al mejor David Lynch de Mulholland Drive o Lost highway. Corrupción, asesinatos, perversión, una mujer con cuatro tetas… todo ello retratado, como contrapunto, con un dibujo simple, limpio y claro. Comparto totalmente el premio que se le ha concedido como autor revelación en el Salón del Cómic de Barcelona y tengo un gran interés en poder disfrutar de sus nuevos trabajos.

" The adjustment bureau "

Adaptation d'un récit de l'auteur de science-fiction Philip K. Dick à la charge du scénariste de The Bourne identity (qui exerce ici de réalisateur) et du même protagoniste de ce film, le récemment fâché Matt Damon. Cela tourne autour d'un des sujets récurrents de cet écrivain et d'une partie remarquable du cinéma qui nous arrive de Hollywood pendant les dernières années: la véritable nature de la réalité. C'est pourquoi ça suit la trace entre la philosophie ontologique et le délire paranoïaque de films comme The Truman Show, Matrix, Dark City, Inception... mais sans être à la hauteur d'aucun d'eux.

Dans ce cas le protagoniste est un jeune membre du Congrès qui, à peine l'histoire commence, découvre un pouvoir occulte qui ne règle pas seulement son destin mais celui de l'ensemble de l'humanité. Eh bien, qu'est-ce qu'il fait après être initié à un mystère semblable ? Quelle est sa première réaction après assister à la révélation la plus extraordinaire à laquelle un être humain pouvait jamais s'affronter ?... Demander à cet être secret le numéro de téléphone d'une fille qui a connue au préalable et qu'il a bien aimée. Pourquoi être tourmenté pour des doutes existentiels.
Après ce commencement fade le suspense se déroule (pour ne rien dire) et on fournit au spectateur les prémisses qui régissent cette réalité occulte derrière le monde platonique d'apparences où on vit. Et elle fait bien de rester occulte parce que, franchement, c'est un lieu à chier (avec votre permission). Rien d'armées de robots qui attaquent des villes souterraines ni des coupoles gigantesques qui abritent une expérimentation télévisuelle impitoyable suivie avec avidité sur toute la planète, mais quelque chose d'assez plus prosaïque et qu'on laissera que le lecteur naïf qui veuille voir The adjustment bureau en dépit de nos avertissements découvre.

domingo, 27 de marzo de 2016

"The adjustment bureau"

Adaptación de un relato del autor de ciencia ficción Philip K. Dick a cargo del guionista de The Bourne identity (que aquí ejerce de director) y del mismo protagonista de dicho filme, el recientemente atocinado Matt Damon. Gira en torno a uno de los temas recurrentes de dicho escritor y de una parte apreciable del cine que nos llega de Hollywood durante los últimos años: la verdadera naturaleza de la realidad. Sigue por tanto la estela entre la filosofía ontológica y el delirio paranoico de películas como The Truman ShowMatrixDark CityInception… pero sin estar a la altura de ninguna de ellas.
En este caso el protagonista es un joven congresista que, apenas se inicia la historia, descubre un poder oculto que controla no solo su destino sino el del conjunto de la humanidad. Pues bien, ¿qué hace tras ser iniciado en semejante misterio? ¿Cuál es su primera reacción tras asistir a la revelación más extraordinaria a la que un ser humano pudiera enfrentarse jamás?… Pedirle a ese ente secreto el número de teléfono de una chica que ha conocido previamente y que le ha gustado. Para qué andar atormentándose con dudas existenciales.
Tras ese insulso comienzo la intriga se va desarrollando (por decir algo) y se van proporcionando al espectador las premisas que rigen esa realidad oculta tras el mundo platónico de apariencias en el que vivimos. Y hace bien en permanecer oculta porque, francamente, qué coñazo de sitio (con perdón). Nada de ejércitos de robots que atacan ciudades subterráneas ni gigantescas cúpulas que cobijen un despiadado experimento televisivo seguido con avidez en todo el planeta, sino algo bastante más prosaico y que dejaremos que descubra el incauto lector que quiera ver The adjustment bureau pese a nuestras advertencias.

Niño y Pistola as Arthur & The Writers

The Galician Niño y Pistola put themselves in Arthur & The Writers's shoes to drop by the American West coast and thus pay tribute to the great ones. A cared for production and an evolution of their sound give us a record that's difficult to believe it to be of 2010; ideal as a soundtrack in a coast to coast via a Mustang.

Niño y Pistola as Arthur & The Writers

Los gallegos Niño y Pistola se ponen en la piel de Arthur & the Writers para darse una vuelta por la costa oeste americana y rendir así tributo a los grandes. Una cuidada producción y una evolución de su sonido nos regalan un disco que parece mentira que sea de 2010; ideal como banda sonora en un coast to coast a lomos de un Mustang.

Dylan Mania

Interesting homage for some, nasty sacrilege for others. This compilation won't leave you indifferent; further pressure (quite more in some points) and a different view for classics of the genius from Minnesota. Antony and The Johnsons, Magnet, Medi and The Medicine Show or Minuscule Hey are some of the artists who'll be found giving another perspective to this cared selection.


Dylan Mania

Interesante homenaje para unos, sacrilegio asqueroso para otros. Este recopilatorio no te dejará indiferente; vuelta de tuerca (bastantes más en algunos temas) y una visión diferente para clásicos del genio de Minnesota. Antony and The JohnsonsMagnetMedi and The Medicine Show o Minuscule Hey son algunos de los artistas que te encontrarás dando otra perspectiva a esta cuidada selección.